fbpx

Wie ben ik?

Ik ben Madelon en ik doe dingen altijd net even anders dan de rest
En daar geniet ik enorm van

Ik ben een beetje gek (volgens sommigen) en ik maak van bijna elke dag mijn eigen, kleine feestje. Ik hou van mij en mijn eigenaardigheden, omdat ze me altijd nieuwe ervaringen opleveren die andere mensen niet hebben. En daar word ik zo blij van. Het voelt als persoonlijke groei om dat gewoon te kunnen laten gebeuren.

Ik drink mijn wijn soms uit het mooiste kristallen glas

Zo drink ik soms mijn wijn uit het mooiste kristallen glas dat ik heb (en ik drink ook geen bocht, daar is het leven echt te kort voor!) Of kook een bijna-kerstmaal gewoon op maandag. Omdat ik zo diep geloof dat ik alles uit het leven wil halen en dat kan heerlijk praktisch en op mijn manier. Zelfs als dat op zaterdag om 15:00 in bad gaan betekent, want dat doe ik ook gewoon als ik daar zin in heb.

Je kunt niet leven alsof elke dag de laatste is

Ik geloof namelijk niet in ‘leven alsof elke dag je laatste is’. Dat gaat hem hier thuis niet worden, vrees ik. Er bestaan nu eenmaal verantwoordelijkheden en het leven is niet 100% total bliss. Ik zou snel door mijn centjes heen zijn, vrees ik, als ik elke dag zou leven alsof het de laatste is. 

Ik maak van kleine dingen een feestje

Dus maak ik van kleine dingen een feestje. Soms met slingers. En die hang ik dan zelf op, want de rest doet dat niet. 

Als kind had ik ‘altijd wat bijzonders’

Ik had als kind altijd al ‘altijd wat bijzonders en zelden wat goeds’. Het was een gevleugelde uitspraak in de familie, wanneer ik weer een idee of plan had. Ik hield ook enorm van plezier maken en gunde het mezelf om iets lekkers te halen als ik daar zin in had. Ik kreeg al snel door dat andere mensen dit allemaal niet deden. Ik werd voor gek verklaard als ik ’s avonds aardappelen ging snijden om patat te bakken. Dat dóe je toch niet? Ik begreep niet waarom. Ik had gewoon zin in patat en als je iets wil, moet je er iets voor doen. En daar was ik niet te beroerd voor. 

Zo gaf ik ook mijn eerste zuurverdiende centjes uit aan mezelf. Het hele bedrag dat ik die maand had verdiend in 1x op aan dingen waar ik blij van werd: paar nieuwe gympen, nieuwe (merk) spijkerbroek en ga zo maar door. 

Ik kreeg commentaar

Ik kreeg altijd commentaar. Groeide op in een soort spreukenwoordenboek met uitdrukkingen als: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg! Steek je kop niet boven het maaiveld! Wie voor een dubbeltje geboren wordt…. Dat werk.

En met de jaren deed ik steeds minder voor mij en steeds meer voor anderen. Ik besteedde steeds minder aandacht aan mijn behoeften en ideeën. Dat was namelijk de bedoeling, kreeg ik door. Daar werd je door geaccepteerd. Oké, dan doen we dat. Ik hou van acceptatie en ik wilde ook niet alleen overblijven. 

De ultieme martelaar in het moederschap

Het ultieme martelaarschap verwierf ik toen ik moeder werd. Het was mijn diepste verlangen en ik ging dat ook nog in totaal onbaatzuchtige rol uitvoeren. Ik werd een stay-at-home mom en cijferde mezelf helemaal weg. 

Maar ik voelde mij er niet goed bij

Al heel snel kreeg ik door dat ik me hier helemaal niet goed bij voelde. Ik wilde zó graag even een moment voor mezelf. Of even uit met vriendinnen. Dagje sauna ofzo, even eten. Het werd me duidelijk gemaakt dat dit niet de bedoeling was. Ik was egoïstisch. Ik snapte er niet niets meer van en was totaal in de war. Ik was er altijd voor iedereen, deed van alles voor een ander. Waarom mocht ik mijn behoefte niet uiten? Ik was toch ook iemand in dit plaatje? 

Het moest anders

Ik voelde sterk de neiging dat het anders moest, dat ik andere dingen wilde doen. Maar dat kon niet. Ik had dit leven zo gekozen, helemaal zelf gedaan. Nu moest ik maar blijven zitten en er het beste van maken. 

Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik stikte. Ik had geen ruimte voor mezelf, wel die behoefte. Ik knalde uit elkaar van schuldgevoel als ik wel eens iets voor mezelf deed en baalde ontzettend van mezelf dat ik het allemaal maar weg leek te geven. Een continue strijd in mijn hoofd. Alle plezier was weg.

Mijn allerbeste vriendin zei op een dag tegen mij (met opgetrokken wenkbrauw, kritisch voorover leunende over haar kopje koffie): ‘Wat ben je nou aan het doen? Waarom probeer jij iemand te zijn die je niet bent?’

Ik ging dood als ik niets veranderde 

Daarmee viel de hele poppenkast ineen. Ik was er klaar mee, met al het aanpassen en mezelf wegcijferen. Ik ging dood als ik niet snel iets ging veranderen aan de rol die ik me in mijn leven had toebedeeld. Dit was inderdaad niet wie ik werkelijk ben. Tijd om de touwtjes in handen te nemen en zelf weer opnieuw de koers uit te zetten.

Ik wil een intens leven vol leven

Met vallen en opstaan heb ik mijn vierkante meter geclaimd. Gedaan waar ik blij van werd en waarvan ik zo sterk voelde dat het moest. En uiteindelijk het gebied tot een gevoelsmatige kilometer weten op te rekken. Een kilometer, waarin ik elke dag concessieloos mijn ding kan doen en overal een feestje van maak. Omdat ik een rijk en intens leven vol leven heb. 

Ik doe geen concessies meer

En ik ben er een betere moeder en vrouw door geworden, omdat ik laat zien dat het oké is om jezelf te zijn. Om die persoon ook het laatste koekje te gunnen of het laatste beetje vla. Ik vier mijn successen op mijn manier uitbundig door bijvoorbeeld het kopen van een veel te dure tas of fles champagne en ga daarna gewoon weer nuchter en praktisch aan de slag om die terug te verdienen. Want vandaag is niet de laatste dag van mijn leven.

Ik doe geen concessies meer, waar ik niet achter sta. Ik heb geleerd hoe ik het leven bij mij kan laten passen en niet meer andersom. Ik heb ook gezien dat niet iedereen daar meer bij paste en het heeft me heel veel rust opgeleverd. Ik maak mijn keuzes bewust en krachtig en in totale overeenstemming met wie ik ben. No matter what. Met al mijn gekkigheden en tekortkomingen. Ze horen allemaal bij mij en dat is best een leuk mens. zij heeft ook recht op een leven met regie. En inmiddels pas ik dat principe toe in alle facetten van mijn leven en mijn bedrijf.

Wist je trouwens dat?

Ik weg zwijmel bij series als Downton Abbey en mr Selfridge.

Ik veel praat. En nog snel ook, dus je moet snel meeschrijven

Ik blij word van cheese onion chips, maar het vaak niet neem omdat ik dan ’s nachts wakker lig van de uiensmaak

Ik een fan ben van Edith Piaf en ‘Je ne regrette rien’ laat draaien op mijn begrafenis

Ik nu al aangegeven heb thuis dat ik zeker niet de goedkoopste doodskist wil, maar zo’n mooie glanzende witte ofzo

Ik uitsluitend goede wijn drink. Het leven is te kort voor bocht

Ik weleens een hele grote ossenworst voor mijn verjaardag heb gevraagd, die ik vervolgens alleen opat

ik een hekel heb aan een dikke plebber mayo over mijn frietjes heen (daar word ik echt chagrijnig van)

ik wel weer heel erg kan genieten van een patatje stoofvlees, waarbij geen frietje onaangetast is (mijn omgeving snapt deze ook niet, but who cares)

ik minstens 1x in de 2 jaar de hele Harry Potter boekenserie lees en dan ook de films ga kijken

ik een hekel heb aan hokjes en kaders, die brengen bijna nooit iets goeds

ik graag uren in de keuken sta voor iets dat in 10 minuten op is

ik een achtergrond heb als maatschappelijk werker en hou van duiken in de ziel

Wil jij met mij in gesprek gaan over hoe jij ook een leven vol leven kunt gaan leiden? Zonder aanpassen en concessiesloos je ding doen? 

Plan dan nu dat moment met mij, waarin ik je minstens 2 gouden inzichten geef, die ervoor gaan zorgen dat jij straks ook je eigen weg kunt volgen zonder schuldgevoel. 

heb jij me al gevonden op social media?

Pin It on Pinterest

Share This